Mesoterapie-opleiding vir pyn

Pyn is ’n “onaangename sensoriese en emosionele ervaring wat met werklike of potensiële weefselskade verband hou, of in terme van sulke skade beskryf word”.

Akute pyn word beskou as ’n alarmsein wat met werklike of potensiële weefselskade verband hou; wanneer pyn voortduur, kan dit op sigself ’n ernstige toestand word. Pyn word gewoonlik veroorsaak deur prikkels wat skadelike intensiteit nader of oorskry, maar by langdurige pyn word die sensitiewe terugvoerstelsel verander en mikroglia-selle geaktiveer. Al is hierdie hipotese nie klinies bevestig nie, kan dit die verband verklaar tussen die afwesigheid van inflammatoriese stowwe en chroniese pyn, asook die mislukking van pynbeheer deur die sentrale senuweestelsel. Chroniese pyn word gedefinieer as pyn wat langer as drie maande duur. By pasiënte met artritis of ander spier- en skeletaandoenings word pyn dikwels deur inflammasie van perifere weefsel veroorsaak (nosiseptiewe pyn), maar dit hou ook verband met ’n letsel (of disfunksie) van die senuweebane (neuropatiese pyn). Nosiseptiewe en neuropatiese pyn kom dikwels saam voor, veral by pasiënte met chroniese rugpyn. Ongelukkig is daar geen universeel erkende behandelingstandaard nie, aangesien daar verskeie patologiese meganismes van pyn (akuut of chronies) is, asook ’n wye reeks terapeutiese opsies vir pasiënte met chroniese pyn, insluitend farmakologiese en intervensionele behandelings en fisiese, sielkundige, komplementêre en alternatiewe benaderings. In Europa is nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels (NSAID’s) die eerstelyn-terapie vir die meeste pasiënte met spier- en skeletpyn, saam met nie-farmakologiese terapieë soos oefening, fisioterapie, akupunktuur en kruiepreparate. Die hoë voorkoms van newe-effekte by NSAID’s – maag-en-derm-toksisiteit, nierdisfunksie, kardiovaskulêre komplikasies en die risiko van geneesmiddelinteraksies, veral by ouer pasiënte met ander siektes – verklaar deels die toenemende gebruik van “alternatiewe” behandelings. Plaaslike farmakologiese terapie, indien doeltreffend en goed verdra, is ’n aanvaarbare alternatief vir sistemiese NSAID’s.

Mesoterapie bestaan uit ’n reeks “mikro-inspuitings” van ’n geneesmiddel/aktiewe stof in die dermis met kort naalde, waar die naald teen ’n gepaste hoek geplaas word na gelang van die dikte van die vel. Ons stel voor dat ’n enkele naald van 4 mm (27G) of 13 mm (30G of 32G) gebruik word, teen 30–45 grade tot die veloppervlak. Oor die algemeen word 0,10–0,20 ml produk gebruik en inspuitingspunte is gewoonlik 2 tot 3 cm uitmekaar. As groot areas behandel word, kan die middel verdun word, maar dit verlaag die dosis, en daarom is bykomende of meer gereelde inspuitings nodig. Ná inspuiting bereik die middel stadig die onderliggende weefsel en bereik dit hoër konsentrasies as met binnespierse toediening. Sommige outeurs beskou mesoterapie as ’n intra- of onderhuidse tegniek; onderhuids toegediende middels kan egter ’n ander farmakokinetika (diffusie en verspreiding) hê, en dus ’n ander aanvang en duur van werking na gelang van die inspuitingsplek. Plasmaglukosevlakke wissel byvoorbeeld na gelang van die onderhuidse inspuitingsplek – buik, arm of been – weens verskille in absorpsie. Daarteenoor laat inspuiting in die oppervlakkige laag van die vel (intradermaal) stadige diffusie van die middel na die weefsel onder die inspuitingsplek toe. Vlakke van natriumketoprofeen in vel, spiere en gewrigte ná plaaslike intradermale of binnespierse (IM) toediening is in prekliniese studies gemeet; die resultate toon hoër konsentrasies van die middel in die vel, plaaslike spiere en gewrigte (by die inspuitingsplek) ná intradermale toediening as ná IM-inspuiting, en hierdie vlakke bly ook langer hoog. Hierdie resultate is bevestig met intradermale toediening van prokaïen en penisillien G. Soortgelyke resultate is in menslike studies ná intradermale inspuiting (tot 4 mm) gevind, en dit is bevestig dat wanneer ’n middel dieper as 10 mm ingespuit word, dit net kort in die omliggende weefsel bly en vinnig die sistemiese sirkulasie bereik.